|
... ...wrote:
GÖRDÜĞÜM BİR RÜYA... =============== İntihar etmek... Söylemesi; ne kadar kolay, değil mi? Neden, intihar edeceksin? Aşkına karşılık vermeyen, seni umursamayan, intihar etmene üzülmeyecek olan veya biraz üzülse bile; seni bir müddet sonra unutacak olan, o kız için mi? İntihar etmen, neyi çözecek? Sana; kazandırdığı veya kaybettirdiği, ne olacak? Hiç, düşündün mü? Ben düşündüm... Kazandırdığı koca bir hiç, kaybettirdiği ise koca bir hayat... Sevdiklerin ve herşeyin... İntihar etmek, kolay... Peki ya, sonrası? Ebediyen cehennem... Arkanda, bıraktığın gözüyaşlı insanlar... Seni; anlamayan, dinlemeyen ve takmayan bir kız... Evet... Hikayeme başlıyorum... Ben; hiç olmadığım kadar mutsuz oldum... Yaşadığım hayatımdan bile, nefret ettim... Hatırladığım tek şey; artık, yaşamak istemediğimdi... Önce; biraz düşündüm... Yaşamı ve hayatı gerçekten istemiyormuydum... Sonunda kararımı verdim... Kendimi odama kapattım ve o kız'ın en çok sevdiği şarkıyı; sonuna kadar açtım... Bütün herkes rahatsız olmuştu, şarkının sesinden ve bütün herkes, tepkilerini gösteriyorlardı... Ama onların bilmediği tek şey vardı... O, odada; bir hayat, yok oluyordu... Elime; o kızın, resmini almaya korktum... Çünkü; kestiğim bileğimden akan kanlar, resmini kirletecekti ve sadece resmine uzaktan bakabilyordum, ağlıyordum... Ne için, ağladığımı da bilmiyordum... O kız için miydi... Yoksa, hayatı tam olarak yaşayamadan; terkettiğim içinmiydi... Bilemiyorum... Kimseye de veda etmemiştim... Sadece, küçük bir not kağıdına; bir kaç cümle karaladım... "BENİ AFFET, ANNE..." Sonra; vücudumun uyuşmaya başladığını anladım ve uyumak istediğimi... O an, bambaşka bir hayata bağlandım... Sonrasını hatırlamıyorum... Kendime geldiğimde, bir hastane odasındaydım... Etrafımda, tanıdığım insanlar vardı... Kimileri ağlıyor, kimileri de cep telefonlarıyla bir yerleri arıyorlardı... Bana, en çok acı veren; annemin, feryadı oldu... O an, anladım ki; ÖLMÜŞTÜM... Aslında; hiç bu kadar pişman olmamıştım... O an için, aklımda; ne beni terkedip giden, o kız vardı... Ne de başka birşey vardı... Yaptığım hatamın büyüklüğünü anlamıştım... Herşey için, çok geçti... Artık; ne geri dönebilirdim, nede bir açıklama yapabilirdim... Olan olmuştu, artık... Bir anlık gafletime yenilip; o güzelim hayatımı hiçbir değeri olmayan, bir kız için feda etmiştim... O kızdan nefret mi etmeliydim? Yoksa ne yapmalıydım? Anlam veremiyordum... Halbuki, o kız, intihar etmemi söylememişti bana... Ama; insanlar kendi hatalarına karşılık, hep başka birilerini sorumlu tutar ya... Benimki de, öyle birşey... Hatamı kabullenmek istmiyordum... İçine girdiğim, günahımdan korkuyordum... Zaten; ben hep günahları seçtim hayatımda, o kız da; benim en büyük günahlarımdan birisiydi... Birden; herşeyi bir kenara bırakıp, etrafımda olup bitenleri anlamaya çalışıyordum... Herkesin elinde bir telefon; bir yerleri, arıyorlardı... Acı haber; erken duyulur, derler ya... Bu da onlardan birisiydi... Burada; dünyada ki gibi, bir zaman kavramı yoktu... Kim, benim ismimi söylese; hemen oracıkta oluveriyordum... Bir an için, o kız geldi aklıma... Merak ettim, acaba şu an'da ne yaptığını düşünüyordum... Ölümümü duymuş olmalı ki, yüzünde tepkisiz ve soğuk bir ifadesi vardı... Sanki; ölümüm, onun umrunda değilmiş; gibiydi... Ben; o an biraz daha, pişman oldum yaptığım şeye... Kendi kendime lanetler okuyordum... Tuhaf birşey... Bugüne kadar, camilerden, hep başkalarının isminin geçtiği; selaları dinlemiştim... Şimdi ise, sadece kendi ismimim okunduğu sela'yı duyuyorum... Beni gömecekleri, kabrime defnedilinceye kadar; çok kısa bir sürem vardı... O an için, ne yapmak istediğimi düşündüm... Ama hiçbir şey, yapamıyordum... Her tarafım kilitlenmişti... Hareket edemiyordum... Bütün arkadaşlarım, dostlarım, ahbablarım ve ailem oradaydı... Sırası gelen herkes, tabutumun bir tarafından taşımak için; çaba harcıyorlardı... Aklıma; hâlâ o kız geliyordu ve ben yaptığım bu şeye, çok pişman oluyordum... Ve; tabutumu taşıyan herkesten, utanıyordum... Artık kabrime gelmiştim... Gömüleceğim yere... İmam surelerini okuyordu... Herkes oradaydı... Kabrime bir kürek toprak atmak için, herkes gelmişti... Birbirleriyle konuşuyorlardı... "Acaba, neden yaptı bunu?" Çok korkuyordum... Birden hareketlendim... Gökyüzünden, bedenime doğru yavaşça herkesin arasından süzüldüm... Ve tıpkı filmlerdeki gibi, uzandım bedenime... Bu bana; daha da, korku veriyordu... Birden annem geldi aklıma ve ben ondan ayrılmak istemiyordum... Geri dönmek istiyordum, ona sarılmak ve "Ben şaka yaptım anne, ölmedim..." diyebilmek ve dizlerinde uyumak istiyordum... Ağlamak istiyordum ama olmuyordu, tüm acılarım içime akıyordu... "Affet beni, anne..." diye haykırmak istiyordum ama yapamıyordum... "Bitsin bu ızdırap, canım çok acıyor..." diye yalvardım... Bir müddet sonra, ılık birşeyler hissettim yüzümde... Gözyaşlarım akıyordu yüzümden ve ağlıyordum... Sonra... Sıçrayarak uyandım yatağımdan, her tarafım sırılsıklam olmuştu... Ve gözlerimden yaşlar akıyordu, kendimi hiç bu kadar rahat hissetmemiştim... "Çok şükür, herşey rüyaymış..." dedim... Daha önce gerçekten düşünmüştüm, ölmeyi... Ama; iyi ki de, yapmamışım... Hayat; meğer ne kadar değerliymiş... Şu dünya'da; yaşamak için, bu bile yeter; insana... O kız için ölmek mi? Asla... Bu can'ı, o vermedi ki, o alsın... Kendime ait olmayan şeyi, nasıl alabilirim ki; o kız'ın benden aldığı şu canım gibi... Ben o kadar vicdansız biri değilim... Ve birden, artık o kız için üzülmeye değmeyeceğini anladım... Yani; hiçbir şey, benim kendi hayatımdan daha değerli, olamaz... Hiçbir şey için, ölümü seçmek doğru değildir... Günü gelince, zaten; o bizi seçecek... Görüyorsunuz değil mi? Kısacık bir rüya; neleri öğretir insana... En azından, beni kimse sevmiyor demedim... Gerçekten, beni seven bir sürü arkadaşlarım varmış... O kız olsada, olmasa da bu hayat devam ediyor ya, önemli olan da; bu zaten... =========================== Osman Can YALÇINKAYA ( YOKSUL ADAM) =========================== http://www.yoksuladam.spaces.live.com =========================== http://www.yoksuladam.co.cc ===========================
June 18
|
